Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΑΓΩΓΙΑΣ

(στην αρχαία Αθήνα)

Αντίστοιχο κεφάλαιο στο έργο του

«ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΩΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ»

 

 Robert Cohen

 

Η συνήθεια επιβάλλει να περάσουμε γρήγορα στον τέταρτο αιώνα. Θα λέγαμε πως η σεμνότητα μερικών ιστορικών της Αθήνας δυσανασχετεί στην ιδέα ότι έχουν να ζωγραφίσουν έναν πίνακα, για τον οποίο τα έντονα χρώματα δε συνηθίζονται πια. Θα πίστευε κανείς ότι αρνιούνται να θεωρήσουν άξιο ενδιαφέροντος ένα θέαμα λιγότερο, ίσως, μεγαλοπρεπές απ’ ό, τι στον 5ο αιώνα, αλλά πολύ πιο ανθρώπινο. Δε μας φαίνεται πως μια τέτοια αντίληψη είναι δυνατό να δικαιολογηθεί. Θα πάμε μάλιστα πιο μακριά, διαβεβαιώνοντας ότι η Αθήνα είναι το ίδιο ενδιαφέρουσα την ώρα της παρακμής της όσο και στο μεγαλείο της. Η αιτία βρίσκεται στο ότι τότε, περισσότερο παρά ποτέ, τη βλέπουμε με τα πραγματικά της χαρακτηριστικά. Δεν έχει πια αυτή την όψη της τελειότητας που ήθελε ο Περικλής· δεν έχει ακόμα αυτή την εμφάνιση της εγκατάλειψης και της αδιαφορίας που θα προβάλει μετά τη Χαιρώνεια. Για να την κρίνουμε καλύτερα, ας θυμηθούμε πρώτα πρώτα τις σθεναρές της προσπάθειες στο εξωτερικό, για να αδράξει πάλι την τύχη που μόλις της είχε ξεφύγει. Στη συνέχεια θα βολιδοσκοπήσουμε την εσωτερική της ζωή.

Ένα κράτος που αγωνίζεται με θάρρος μέσα στις αντιξοότητες αξίζει το σεβασμό μας. Έτσι, όποια κι αν είναι τα λάθη της, δεν μπορούμε παρά να κρίνουμε με συμπάθεια την εξωτερική δράση της Αθήνας και την οικονομική της δραστηριότητα κατά την περίοδο που ακολούθησε την καταστροφή του 403 π.Χ. Η πόλη του Περικλή, σκέπτονταν οι αντίπαλοί της, ήταν χεροπόδαρα δεμένη για πολλά χρόνια. Είχε ορκισθεί ότι θα έχει «τους ίδιους εχθρούς και τους ίδιους φίλους[1] με του: Λακεδαιμόνιους και ότι θα τους ακολουθεί κατά γη και κατά θάλασσα, όπου θα την οδηγούσαν». Είχε επίσης υποσχεθεί πως θα συνεισέφερε στις δαπάνες της Πελοποννησιακής Συνομοσπονδίας. Τήρησε τις υποχρεώσεις της για δύο πενταετίες και μετά διέβλεψε μια πιθανή βελτίωση στις σκληρές συνθήκες που της είχαν επιβάλει. Και δε δίστασε. Χωρίς άλλη γραμμή πλεύσης εκτός από την καιροσκοπία, απαλλάσσεται από του< όρους της συνθήκης, που τους κρίνει αβάσταχτους. Και ξεκίνησε πάλι προς τα τολμηρά όνειρα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΑΓΩΓΙΑΣ» →

Ο μουσικός πολιτισμός των Ελλήνων

Βασδέκης Ν. Σταύρος

Υπολογίζεται, από την παγκόσμια κοινότητα των σχετικών επιστημόνων, ότι από την αρχαία ελληνική γραμματεία έχει διασωθεί το 5% περίπου.

Τι απέγινε το υπόλοιπο είναι γνωστό σ’ όλους, πλην του χριστιανικού κόσμου. Το 391 η βιβλιοθήκη και το Μουσείο της Αλεξάνδρειας λεηλατήθηκαν από τον χριστιανικό όχλο, που παρέδωσε στην πυρά τη μεγαλύτερη στον κόσμο συλλογή έργων της ελληνικής γραμματείας.

Το «θεοσεβές αυτό έργο» αποτελείωσε ο επίσκοπος Κύριλλος το 415, ο οποίος εξαπέλυσε ιερωμένους και μοναχούς για να δολοφονήσουν την Υπατία, η οποία δίδασκε ακόμη στο Μουσείο την ελληνική φιλοσοφία και τα μαθηματικά.

Το τι ακολούθησε μας το περιγράφει ο Σωκράτης Σχολαστικός στην Εκκλησιαστική του Ιστορία 7. 15. «άνθρωποι θερμοκέφαλοι… την παραμόνεψαν την ώρα που επέστρεφε σπίτι της. Αφού την έριξαν κάτω από την άμαξά της, την έσυραν στη εκκλησία, όπου την γύμνωσαν και την σκότωσαν με όστρακα. Και αφού την διαμέλισαν, πήραν τα κομμάτια της και τα έκαψαν..» (μετάφρ. Γ. Αβραμίδης, βιβλίο «Επίκουρος, εκδ. «Θύραθεν»).Ο εγκληματίας αυτός Κύριλλος εορτάζεται από τους χριστιανούς ως άγιος!!! Ένα διπλό χριστιανικό έγκλημα. Πρώτον η δολοφονία της Υπατίας και δεύτερο, και πιο αποτρόπαιο, η ανακήρυξή του σε άγιο. Ένα ακόμα επεισόδιο στη εγκληματική κατά του Ελληνισμού ιστορία της θρησκείας αυτής.

Παρ’ όλο λοιπόν το 5% των διασωθέντων έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, και στο θέμα της αρχαίας ελληνικής μουσικής, διαθέτουμε τόσες σχετικές πληροφορίες, ώστε να πούμε εντελώς αβασάνιστα ότι οι Έλληνες δεν άφησαν καμμιά πτυχή του μουσικού θέματος, που όχι μόνον να μην ασχοληθούν μ’ αυτή, αλλά να μην την εξαντλήσουν, βλέποντάς την από κάθε σκοπιά και από κάθε οπτική γωνία. Επί πλέον υπάρχουν και άπειρα αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία επιβεβαιώνουν απόλυτα τις γραπτές μαρτυρίες.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» →