ΔΕΞΙΟ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

kion1Δεξιό και αριστερό στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία

 

(το αντίστοιχο κεφάλαιο στο έργο του G.E.R. LLOYD

«ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ»ΜΕΘΟΔΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ)

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το «Δεξιό και αριστερό στην ελληνική φιλοσοφία» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Journal of Hellenic Studies το 1962. Όπως επισημαίνω στην αρχή του άρθρου, την έμπνευσή μου την οφείλω στο γάλλο ανθρωπολόγο Robert Hertz, που με την κλασική του μελέτη «La preeminence de la main droite» έδωσε το πρότυπο σε μια ολόκληρη σειρά σπουδών σχετικά με τη χρήση των διακρίσεων δεξιού/αριστερού σε ένα ευρύ φάσμα αρχαίων και, ακόμη πιο ιδιαίτερα, σύγχρονων κοινωνιών. Ο Rodney Needham, που μετέφρασε τη μελέτη του Hertz στο Death and the Right Hand [Ο θάνατος και το δεξιό χέρι] το 1960, υπεύθυνος για μια σειρά αναλυτικών μελετών πάνω στις διακρίσεις δεξιού/αριστερού, ειδικά σε σχέση με τη μαρτυρία των Μερού και των Νυόρο, ανέλαβε τη συλλογή και την έκδοση μιας ομάδας συζητήσεων, στο Right and Left [Δεξιό και αριστερό] το 1973, όπου συμπεριλαμβάνεται και το δικό μου άρθρο στη μορφή που αναδημοσιεύεται εδώ.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΔΕΞΙΟ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ»

ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

kion1Το δυναμικό πεδίο της προσωκρατικής φιλοσοφίας

A. A. Long

Σε αντίθεση με άλλα βιβλία αυτής της σειράς, ο παρών τόμος δεν είναι ένα «εγχειρίδιο» αφιερωμένο σε έναν μόνο φιλόσοφο αλλά στο σύνολο των στοχαστών που συλλογικά διαμόρφωσαν τις απαρχές της φιλοσοφικής παράδοσης στην αρχαία Ελλάδα. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν ολιγογράφοι, και η επιβίωση του έργου ή της σκέψης τους είναι αποσπασματική και συχνά δεν διαμεσολαβείται αυτολεξεί αλλά μόνο μέσω της μαρτυρίας του Αριστοτέλη, του Θεόφραστου και άλλων πολύ οψιμότερων συγγραφέων. Αυτά τα σπαράγματα είναι εξαιρετικά πολύτιμα όχι μόνο λόγω της ουσιαστικής τους ποιότητας αλλά και για ό, τι αποκαλύπτουν σχετικά με την πρωιμότερη ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας και επιστήμης. Η γοητεία του υλικού, ανεξάρτητα από την πυκνότητά του και την αποσπασματική του παράδοση ή ακριβώς εξαιτίας αυτών των στοιχείων, αιχμαλωτίζει κάθε αναγνώστη.[1] Δύο φιλόσοφοι του εικοστού αιώνα που άσκησαν μεγάλη επίδραση, ο Heidegger και ο Popper, «επέστρεψαν» στους Προσωκρατικούς για να στηρίξουν τις δικές τους ριζικά διαφορετικές μεθοδολογίες και ανησυχίες.[2] Πολλοί από αυτούς τους στοχαστές θέτουν τόσο μεγάλες προκλήσεις, ώστε η μικρή ποσότητα του σωζόμενου έργου τους δεν συνιστά εμπόδιο για να πραγματευτούμε καθέναν από αυτούς ξεχωριστά σε έκταση ενός βιβλίου. Ακόμη και έτσι, έχουμε κάθε λόγο, αν παραβλέψουμε τις αποσπασματικές πηγές και τη συνήθη πρακτική, να παρουσιάσουμε τόσο αυτούς όσο και άλλους πρώιμους φιλοσόφους σε έναν συλλογικό τόμο.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ»