ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ/ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟΝ ΑΚΜΗΣ

 από τό – 480 τέλος Μηδικών Πολέμων μέχρι τό – 430 αρχή Πελοπονησιακού

ΑΛΤΑΝΗ

  Καθ’ όλην την διάρκειαν της Ελληνικής Ιστορίας της αρχαιότητος αι δύο αντιμαχόμεναι δυνάμεις, αι Αθήναι και η Σπάρτη, η μέν πρώτη πόλις Ιωνική, η δέ δευτέρα Δωρική, διεκρίνοντο κυρίως διά του πολιτεύματός των.

Αι Αθήναι, κατά τό μεγαλύτερον χρονικόν διάστημα, πόλις δημοκρατική εις ότι αφορούσε τους πολίτας της, αποσκοπούσε εις τό να καταστήση τους πάντας ικανούς εξ ίσου να άρχουν και να άρχωνται μέ ίσας ευκαιρίας, δικαιώματα και υποχρεώσεις. Δι αυτό και η άνοδος εις την εξουσίαν δεν εγένετο διά ψήφων η διά βοής, αλλά διά κ λ η ρ ο υ και είχε μονοετή διάρκειαν δι’ όλα τά αξιώματα της πόλεως. Κατά τον τρόπον αυτόν όλοι οι Αθηναίοι πολίται είχαν την ευκαιρίαν εις κάποιαν στιγμήν της ζωής των να μετέχουν ενεργώς εις τά κοινά. Η ισονομία ήτο τό βασικόν χαρακτηριστικόν της δημοκρατίας των Αθηνών.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ/ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ» →

Αρχαία ελληνική λογοτεχνία

C. M.Bowra

 

«Ούτε μπορούσαν ποτέ οι Έλληνες να κρίνουν τον άνθρωπο σαν μηδενικό εν συγκρίσει με τους Θεούς. Γνώριζαν άλλωστε ότι τίποτε δε προέρχεται από το τίποτε και τίποτε δεν πηγαίνει στο τίποτε. Συχνά καταπονούνταν από την γνώση της ματαιότητας, όμως ποτέ δεν παρηγόρησαν τους εαυτούς τους με την σκέψη πως η ασημότητα του ανθρώπου ήταν δήθεν το μέτρο του μεγαλείου του Θεού. Εάν ο κόσμος ήταν ύστερα από όλα αυτά μία «μάταιη πλάνη», οι Θεοί όχι λιγότερο από τους ανθρώπους θα ήσαν οι μορφές μέσα στο σκιερό θέαμα του κόσμου των σκιών»

Στην ποίηση και τον πεζό λόγο της Ελληνικής Λογοτεχνίας, κύριο λόγο έπαιξε η φαντασία. Για να την εκτιμήσουμε πλήρως απαιτεί μία συγκέντρωση νοημοσύνης και μία αντίστοιχη ευαισθησία. ούτε ίσως κανείς από τους μεγάλους της δασκάλους μπορεί να εννοηθεί και να χαρίσει ευχαρίστηση, εάν δεν τον πλησιάσουμε με την πεποίθηση πως έχει κάτι αξιόλογο να πει και ότι ξέρει καλά το πώς να το πει.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ» →