Ένας ελληνικός πολιτιστικός κόσμος που αλλάζει
(αντίστοιχο κεφάλαιο στο έργο του Robin Lane Fox
«Ο ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»)
Υπάρχει επίσης κάτι που μερικοί το βρίσκουν εκπληκτικό: σε κάθε περιοχή, οι Αθηναίοι παραχωρούν περισσότερα στους φαύλους, στους άπορους και στους δημαγωγούς παρά στους Αγαθούς. Με αυτό τον τρόπο, συντηρούν ουσιαστικά τη δημοκρατία. Σε κάθε μέρος του κόσμου, οι Άριστοι αντιτίθενται στη δημοκρατία …
Ξενοφών, Αθηναίων Πολιτεία, 1.4
Τα χρόνια από το 450 μέχρι το 420 π.Χ. αποτελούν ορόσημο στην πολιτιστική ιστορία της αρχαίας Ελλάδας. Η τραγωδία άκμαζε στη θεατρική σκηνή της Αθήνας, όπως μπορούμε να αντιληφθούμε από τα σωζόμενα δράματα των τριών μεγάλων τραγικών (Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης). Η αθηναϊκή κωμωδία τη μι- μήθηκε, συνδυάζοντας τη μουσική και τον χορό με τον χλευασμό πολιτικών ζητημάτων. Η αθηναϊκή τέχνη της συγκεκριμένης περιόδου είναι το αποκορύφωμα της «κλασικής τέχνης». Στη γλυπτική και την αγγειογραφία η ανθρώπινη μορφή έχει έναν εξιδανικευμένο ρεαλισμό– οι αναλογίες είναι πιο λεπτές, οι στάσεις γεμάτες αυτοπεποίθηση. Η τέχνη την περίοδο αυτή δεν παραμένει στάσιμη, αλλά τα υψηλότερα δημιουργήματά της αποπνέουν έναν στοχαστικό νατουραλισμό, που υπάρχει μονάχα στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και χάρη σε αυτόν εμφανίζεται και αλλού. Η «κλασική τέχνη» δεν είναι πάντα «απέριττη» ή «αυστηρή», χαρακτηρισμοί που προσιδιάζουν μόνο σε ένα μέρος της τέχνης της «κλασικής» περιόδου και ισχύουν κυρίως γιατί τα γλυπτά τα οποία σώζονται έχουν χάσει το χρώμα τους.
Συνέχεια ανάγνωσης «ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ»
