Αρχαία και σύγχρονη Δημοκρατία
Υπάρχουν παραδόσεις τόσο φριχτές, ώστε μόνον κάτι αυστηροί ιστορικοί επιστήμονες μπορούν να τις αντέξουν
Θ. Π. ΤΑΣΙΟΣ
1. Είχα δυό αφορμές για τη σημερινή επιφυλλίδα. Η πρώτη ήταν, προ μηνός, ο μεσσιανιστικός τουπές του καλόπαιδου που έχτιζε με τούβλα την είσοδο των Γραφείων της Επιτροπής Ερευνών του Πολυτεχνείου, γράφοντας στα «Nike»-του τις δημοκρατικές διαδικασίες, καθώς και τη γνώμη και τα συμφέροντα του… «υπόλοιπου λαού». Η άλλη αφορμή ήταν μια συνέντευξή μου σε μια παραγωγή του οτρηρού Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, με θέμα «η σχέση ανάμεσα στην Αρχαία και στη σύγχρονη Δημοκρατία».
Λοιπόν, είναι καταρχήν εύκολες ορισμένες τυπικές συγκρίσεις, όπως: «Τότε η Δημοκρατία ήταν η εξαίρεση – σήμερα είναι οιονεί κανόνας» (λέμε τώρα). Ή, «τότε η Δημοκρατία ήταν άμεση – σήμερα είναι έμμεση». Ασε βέβαια που κι εκείνη η αμεσότητα δέν αφορούσε γυναίκες, μετοίκους και δούλους (την συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της πόλεως δηλαδή) – αλλ’ ούτε κι η σημερινή Δημοκρατία είναι τελείως έμμεση παντού: Υπάρχουν ευτυχώς μερικοί πυρήνες ριζοσπαστικότερης δημοκρατίας σε κάμποσες μικρές κοινωνίες.
