Σαπφώ και Οδυσσέας Ελύτης
«… στην ποίηση, όπως και στα όνειρα, δεν γερνάει κανένας…»
» Ἐννέα τὰς Μούσας φασίν τινες · ὡς ὀλιγώρως.
Ἠνίδε καὶ Σαπφὼ Λεσβόθεν ἡ δεκάτη.» Πλάτων
της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου
επίκουρης καθηγήτριας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και ποιήτριας
Στην αρχαιότητα, όταν έλεγαν «ο ποιητής», εννοούσαν τον Όμηρο, όπως ακριβώς εννοούσαν τη Σαπφώ, όταν έλεγαν «η ποιήτρια»…
«Τέτοιο πλάσμα ευαίσθητο και θαρρετό συνάμα δεν μας παρουσιάζει συχνά η ζωή. Ένα μικροκαμωμένο, βαθυμελάχρινο κορίτσι, ένα “μαυροτσούκαλο”, όπως θα λέγαμε σήμερα, που, ωστόσο, έδειξε ότι είναι σε θέση να υποτάξει ένα τριαντάφυλλο, να ερμηνεύσει ένα κύμα ή ένα αηδόνι και να πει “σ’ αγαπώ” για να συγκινηθεί η υφήλιος» γράφει για τη Σαπφώ ο Οδυσσέας Ελύτης.



