Η Νομοθεσία του Σόλωνα και του Λυκούργου
σύμφωνα με τον Πλούταρχο
Βασιλική Καραλή
Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων
Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ ΣΟΛΩΝΑ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο (περ. 50 μ.χ. – 120 μ.χ.) στους Βίους Παράλληλους, Σόλων-Ποπλικόλας, ο Σόλων ήταν υιός του Εξηκεστίδη, καταγόμενου από αριστοκρατικό γένος, αλλά με «μέση» περιουσία και δύναμη. Η μητέρα του νομοθέτη φαίνεται ότι ήταν εξαδέλφη της μητέρας του Πεισιστράτου [Σ.1]. Ο Σόλων ασχολήθηκε από νέος με το εμπόριο και ταξίδεψε σε διάφορα μέρη, όχι μόνο για επαγγελματικούς λόγους, αλλά κυρίως για να αποκτήσει πείρα και γνώσεις (πολυπειρίας ένεκα μάλλον και ιστορίας ή χρηματισμού πλανηθήναι τον Σόλωνα) [Σ.2]. Υποστήριζε ότι δεν πρέπει κανένας να ενδιαφέρεται για την «κτήσιν των περιττών», αλλά και να μην καταφρονεί τα απαραίτητα για τη ζωή. [Σ.2]. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η ενασχόλησή του με το εμπόριο του δημιούργησε ένα χαρακτήρα που αναζητούσε και υμνούσε τις ηδονές της ζωής. [Σ.3]. Ταυτόχρονα, συνέθεσε ποιήματα με φιλοσοφικές ιδέες που είχαν ως στόχο να νουθετήσουν ή και να επιπλήξουν τους Αθηναίους για τη συμπεριφορά τους [Σ.3]. Ενδιαφέρθηκε για το ηθικό και πολιτικό μέρος της φιλοσοφίας. Επιπλέον, φαίνεται ότι ο Σόλων είχε φιλίες με πολλούς σοφούς της εποχής του, όπως το Θαλή και τον Ανάχαρσι. Ο Πλούταρχος αναφέρει τα τεχνάσματα του Σόλωνα προκειμένου οι συμπολίτες του να ξεσηκωθούν και να ανακαταλάβουν τη Σαλαμίνα που βρισκόταν στα χέρια των Μεγαρέων. Αφιέρωσε αρκετές σελίδες για να παρουσιάσει την επινοητικότητα, τη φαντασία και την εξυπνάδα του νομοθέτη.
Συνέχεια ανάγνωσης «Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ ΣΟΛΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ»
Κατηγορία: ΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΕΦΙΑΛΤΗΣ Ο ΣΟΦΩΝΙΔΟΥ
Ο ακραίος δημοκράτης
(αντίστοιχο κεφάλαιο στο έργο του Άγγελου Βλάχου
«Η ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»)
Το όνομα Εφιάλτης είναι πασίγνωστο. Είναι
το όνομα του προδότη που αποκάλυψε στον Ξέρξη την ύπαρξη του κρυφού μονοπατιού Ανοπέα από το οποίο πέρασε ο Υδάρνης με μια μονάδα του περσικού στρατού που κύκλωσε τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες. Έχει γίνει συνώνυμο τρομακτικού ονείρου και, κατ’ επέκταση, με άλυτο πολιτικό ή κοινωνικό πρόβλημα, κοινώς βραχνάς.
Άγχος και τρόμο θα είχε προκαλέσει στους Αθηναίους ολιγαρχικούς (αριστίνδην – πλουτίνδην) των μέσων του 5ου αι. π.Χ. ο Εφιάλτης ο Σοφωνίδου, μεγαλύτερος στα χρόνια από τον Περικλή και καθοδηγητής του, που κατόρθωσε ν’ αφαιρέσει από τον Άρειο Πάγο πολλές από τις αρμοδιότητές του και να αποχρωματίσει οριστικά το δημοκρατικό πολίτευμα από κάθε ολιγαρχική απόχρωση. Η απόγνωση των ολιγαρχικών τούς οδήγησε μέχρι της δολοφονίας του Εφιάλτη από τον Ταναγραίο Αριστόδικο το 461 π.Χ.
«Ἐφιάλτην μέν οὖν, φοβερόν ὄντα τοῖς ὀλιγαρχικοῖς καί περί τάς εὐθύνας καί διώξεις ταῶν τόν δῆμον ἀδικούντων ἀπαραίτητον, ἐπιβουλεύσαντες οἱ ἐχθροί δ’ Ἀριστοδίκου τοῦ Ταναγρικοῦ κρυφαίως ἀνεΐλον» (Πλουτ. Περικλής, 10).
