Φειδίας

Αμαλία Κ. Ηλιάδη,

φιλόλογος-ιστορικός

           Ο μεγαλύτερος γλύπτης του αρχαίου κόσμου. Γεννήθηκε στην Αθήνα λίγο μετά το 500 π.χ. και ήταν γιός του Χαρμίδη και συγγενής του ζωγράφου Πάναινου. Είχε μεγάλη κλίση στη ζωγραφική αλλά στο τέλος τον κέρδισε η γλυπτική. Με πλατύτατη τεχνική μόρφωση εργαζόταν το ξύλο, το μάρμαρο, το χαλκό, το χρυσάφι, το ελεφαντοκόκαλο και «έδεσε» το όνομά του μα τα πιο θαυμαστά έργα της αρχαίας Ελληνικής τέχνης.

Στην Ακρόπολη έστησε το κολοσσιαίο άγαλμα «Τη μεγάλη χαλκή Αθηνά», που αργότερα ονομάστηκε Πρόμαχος. Η παράδοση έλεγε πως η επίχρυση μύτη του κονταριού της φαινόταν από το Σούνιο καθώς αστραποβολούσε στον ήλιο.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΦΕΙΔΙΑΣ» →

    Αρχαία ελληνική μνημειακή γλυπτική  από  την αρχαϊκή έως την ελληνιστική περίοδο

 Κ. Καλογερόπουλος

 Στην παρούσα μελέτη θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε την ιστορική διαδρομή της ελληνικής μνημειακής γλυπτικής και των διασυνδέσεών της με τον κοινωνικές ή πολιτικές εξελίξεις της εκάστοτε εποχής. Η ελληνική γλυπτική των αρχαίων χρόνων στην πορεία διαμόρφωσής της μέσα στους αιώνες δέχθηκε επιρροές -κυρίως από πολιτισμούς που διασταυρώνονταν με τους μεγάλους εμπορικούς δρόμους[1]. Εντούτοις, κατόρθωσε σε ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα να αναπτύξει ένα χαρακτηριστικό περίγραμμα, στη μορφή της μνημειακής γλυπτικής, το οποίο λειτούργησε ως βάση για την περαιτέρω ανάπτυξη της τέχνης γενικότερα στον αποκαλούμενο δυτικό πολιτισμό[2].

Συνέχεια ανάγνωσης «ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΝΗΜΕΙΑΚΗ ΓΛΥΠΤΙΚΗ» →