Η Κυνική φιλοσοφία: Μη μου κρύβεις τον ήλιο!

 Χρήστος Μπαρμπαγιαννίδης

  «Κάποτε που ο Διογένης λιαζόταν στο Κράνειο, στάθηκε μπροστά του ο Αλέξανδρος ο Μακεδών και του είπε: “Ζήτησέ μου ό,τι θέλεις”. Κι εκείνος του λέει: “Τραβήξου, ώστε να μη μου κρύβεις τον ήλιο». Διογένης Λαέρτιος, Φιλοσόφων βίων και δογμάτων συναγωγή VI 38.

 Η Κυνική φιλοσοφία πάντα με συνάρπαζε και την μελετούσα με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Θα έλεγα ότι ήταν κάτι παραπάνω από ευφυολογήματα ειπωμένα από κάποιους γραφικούς και στριφνούς γεροντάκους. Αποτελούσε ολόκληρο σύστημα ζωής, ουσιαστικά μια διαφορετική φιλοσοφία της ζωής την οποία όφειλαν να ακολουθούν αυτοί που  ήθελαν να αποκαλούνται αληθινοί άνθρωποι.

Μια φιλοσοφία που δεν περιβαλλόταν από την αίγλη και τον ελιτισμό άλλων φιλοσοφικών συστημάτων, αλλά αποτελούσε ένα σύστημα ιδεών που διδασκόταν μέσα από το πρακτικό της πνεύμα. Γι’ αυτό το λόγο, αυτό το φιλοσοφικό κίνημα παρήγαγε περιορισμένη γραμματεία που και αυτή είχε ήδη χαθεί από τους ελληνιστικούς χρόνους. Οι λιγοστές σωζόμενες μαρτυρίες είναι κυρίως από μεταγενέστερους συγγραφείς, εμπλουτισμένες με πολλές Στωικές απόψεις.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η ΚΥΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ» →

ΠΛΑΤΩΝ

αντίστοιχο κεφάλαιο από το έργο του Αθαν. Κανελλόπουλου

«ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»

  Λήψη του αρχείου

Ο Πλάτων και η οικονομία

Είναι πλάνη να πιστεύεται ότι ο Πλάτων, υποκείμενος σε ιδεαλιστικές αντιλήψεις και κυριαρχημένος από την ηθική φιλοσοφία της αρετής και της δικαιοσύνης, αγνόησε το ρόλο της οικονομίας και περιορίσθηκε απλώς σε ορισμένες δεοντολογικές κατευθυντήριες συμβουλές[1]. Χωρίς να παραγνωρίζει ότι το οικονομικό είναι ύλη του κοινωνικού, απέδωσε ξεχωριστή σημασία στον οικονομικό παράγοντα και επεδίωξε να δώσει επιστημονικές λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα. Η θεραπευτική που πρότεινε δείχνει σαφή γνώση του θέματος και των αιτίων των συμπτωμάτων της ασθένειας και του τρόπου της εξέλιξής της, όπως παρατηρεί ο Leon Robin[2].

Οι απόψεις του Πλάτωνα σχετικά με τον πλούτο δεν έχουν την έννοια αποδοκιμασίας του πλούτου, χωρίς από την άλλη πλευρά να ενθαρρύνουν στροφή της δραστηριότητας στην απόκτηση πλούτου και μάλιστα άνευ ηθικών δισταγμών. Στη διαβάθμιση των αγαθών ο πλούτος θεωρείται ήσσονος σημασίας αγαθό[3], η τελική αξία του οποίου εξαρτάται από τη χρήση του. Για τον Πλάτωνα ο υπέρμετρος πλούτος ή η υπέρμετρη φτώχεια, δηλαδή η οξεία αντίθεση, είναι εκείνη που πλήττει την ηθική, τη δικαιοσύνη, αλλά και γίνεται εστία κοινωνικών αναταραχών, που μπορεί να ανατρέψουν την κοινωνική ισορροπία. Στη βάση του πλατωνικού ιδεώδους είναι η σύμμετρη θέση αναγκών και πλούτου, με την έννοια ότι η ανεπάρκεια του πλούτου μπορεί να αντισταθμισθεί από τη συγκράτηση των αναγκών.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο ΠΛΑΤΩΝ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» →