ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ: ΕΓΧΟΡΔΑ

 Τάσου Παπαλιά

  

 

Πώς θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε το παρόν αν δεν κοιτάξουμε το παρελθόν; λέει μια παροιμία. Και πολύ σοφά λέει, γιατί πάντα πρέπει να βλέπουμε πίσω, στις ρίζες μας, για να μπορέσουμε να διαπρέψουμε στο μέλλον και για να μην κάνουμε ποτέ τα ίδια λάθη με τους προγόνους μας στο παρόν, δημιουργώντας μια αέναη αλυσίδα επανάληψης. Έτσι και με την μουσική. Θα πρέπει να κοιτάμε προς τα πίσω για να δούμε την μουσική ιστορία του λαού μας όπως και την παγκόσμια μουσική ιστορία, για ν’ αντιληφθούμε από την μια πλευρά την αρχή της μουσικής και την εξέλιξή της αλλά και από την άλλη για να μπορέσουμε να έχουμε την γνώση να διαδόσουμε τα μουσικά κατορθώματα τον προγόνων μας.

Όσον αφορά την ετυμολογία της λέξης μουσική: η λέξη, σύμφωνα με τα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων ποιητών και φιλοσόφων, παράγεται από την λέξη μούσα. Η λέξη μούσα, πάλι, παράγεται από το μαούσα = μούσα. Το «μα» είναι ρίζα του ρήματος μάω-μω που σημαίνει επινοώ ή ψάχνω ή ζητώ διανοητικά. (Στη δωρική διάλεκτο η λέξη «μούσα» είναι «μώσα»). 

Συνέχεια ανάγνωσης «ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ:ΕΓΧΟΡΔΑ» →

Αρχαίοι Έλληνες Μουσικοί.

 

 

Αγάθων. (5^ος αι. π.Χ) Αθηναίος τραγικός ποιητής. Το έργο του έχει χαθεί εκτός από ελάχιστα αποσπάσματα. Πληροφορίες για τον ίδιο και το έργο του έχουμε από τον Αριστοφάνη (στις θεσμοφοριάζουσες) και τον Πλάτωνα (στον Πρωταγόρα και το Συμπόσιο). Σ’ αποδίδονται η εισαγωγή του «χρωματικού γένους» στη μουσική της τραγωδίας, ένα είδος αύλησης γνωστό ως «αγαθώνειος αύλησης» καθώς και «εμβόλιμα». Πήρε το πρώτο βραβείο στα Λήναια το 416/7, πρώτη φορά που έπαιρνε μέρος σε δραματικούς αγώνες.

Αθηναίος. (3^ος-2^ος αι. π.Χ) Αρχαίος σοφιστής και γραμματικός, γεννημένος στην Αίγυπτο. Το μόνο έργο του που σώζεται είναι οι «Δειπνοσοφισταί». Αποτελούνταν αρχικά από 15 βιβλία, από τα οποία όσα σώζονται δίνουν ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την αρχαία ελληνική μουσική (όργανα, χοροί, γένη, αρμονίες).

Αισχύλος. (Ελευσίνα 525 π.Χ – Γέλα Σικελίας 456 π.Χ) Ο πρώτος από τους τρεις μεγάλους τραγικούς της κλασσικής Αθήνας. Πολύ σημαντική υπήρξε η συμβολή του στην αναγωγή της τραγωδίας από χορική, και μάλιστα στατική, μουσική απαγγελία σε πλήρως ανεπτυγμένο δράμα, σε δράση, δηλαδή, που αναπαρίσταται. Η μουσική του, απλή , αυστηρή και μεγαλόπρεπη, συγκεντρωνόταν στα χορικά μέρη των δραμάτων του. Απέφευγε το χρωματικό γένος μένοντας σταθερός στο διατονικό. Οι μελωδίες του διακρίνονταν για την καθαρότητα και τον λυρικό παλμό τους. Από τα 90 έργα του, σώζονται μόνο 7 τραγωδίες : Πέρσες, Επτά επί Θήβας, Ικέτιδες, Προμηθέας Δεσμώτης, και η τριλογία Ορέστεια (Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες). Δυστυχώς όμως, δεν μπορούμε παρά μόνο υποθετικά να προσδιορίσουμε το χαρακτήρα του μέλους του, βασισμένοι στην μεγαλόπνοη ρυθμοποιία του.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΥΣΙΚΟΙ» →